Bahar Yorgunluğu ||16.03.2019

16 Mart 2019

Uzunca bir süredir ya yazmaya vaktim yok ya da yazacak ilhamım gelmiyor. Hatta daha doğru şekilde ifade etmem gerekirse, o kadar dolu ki zamanım, bölüp de kendime program yapamıyorum. Ya da yapmak istemiyorum, dolu zamanlarımı göz önüne alıp, bomboş durayım/yazacağıma dinleneyim diyorum. Ama yaklaşık 3-4 aydır yazmayarak ya da arada bir öylesine yazarak çok büyük bir yanlış yaptığımı anladım.

Normalde günlüğüme de her şeyi yazarım ya da mutlaka yapılacakları bir yere not ederim. Bu süre zarfında yazıdan o kadar uzaklaştım ki bunları dahi yapmadım. Farkına ne zaman mı vardım? Yeniden yazıp da ne kadar planlı işlediğini gördüğümde. Gayet güzel bir şekilde işleyen görsel hafızam, sabahtan ya da daha önceden bir yere not ettiğim yapılacakları yapmayınca alarmları çalıyor, “şunu yapmayı unutma” diye özellikle belirtiyor. Bunu ertelemeyi tembellik olarak görüyorum kendimde tabi ama geri dönüp baktığımda yine o zamanda olsam yine aynısını yapardım diyorum.

Yeni haberler!

Son yazımda bahsetmiştim, hatta son yazım bunun üzerine kuruluydu; bir eğitim kurumunda fizik öğretmenliğine başladım. Henüz maksimum 8-10 kişilik sınıflara ders ve etüt veriyorum ancak daha ilk günden beri geri dönüş olarak aldığım “hocam bu böyle miymiş, biz sadece formül ezberliyorduk, fizik bu muymuş?”lar beni mutlu ediyor. Şuan bu yazıyı yazmaya olduğu gibi kendi derslerime çalışmak için de boş saatlerim var. Hatta oldukça fazla boş saatim var çünkü çoğunluk ya fizikten kaçıyor ya da sınav zamanları değil.

Ayrıcaaa yazmayı unuttum, kendime kişisel bir instagram hesabı açtım. Çünkü artık diğeri kendi çevremde (kitabinka) fazla göze çarpmaya başladı. Tamam yazdıklarımda kimseye hakaret, gereksiz ya da yanlış eleştiri gibi hareketler yok ama bir konuşma ortamında “aa bak bunu bloga yaz” tarzı konuşmalar ya da “sen nasıl yazıyorsun bana da öğretsene” gibi istekler karşısında donuyorum 😀 Tabi bir diğer sebebi de yeni tanıştığım insanların (hatta öğrencilerimin) blogumu bilmesini istememem. Hatta az önce blogtaki kişisel fotoğraflarımı teeek tek kaldırdım, kimliğimi komple gizledim. Cidden bilinmemek, en azından öğrencilerim tarafından iyi bir şey benim için.

Ne yazıp da konuyu tamamlayacağım gelmedi aklıma ama zil çalmaya da yakınken bitireyim de paylaşayım yazıyı.

Bu arada, daha önce milyonlarca kez yaptığım gibi yeniden yazmaya döndüm. Bu kez en azından aklıma geldikçe not alıp paylaşacağım ki hayatımın bir parçası olmaya devam etsin.

No Comments

Leave a Reply